زمانی اقیانوس‌های جهان در کنترل آمریکا بود. حالا شی، رهبر چین، دارد این وضعیت را تغییر می‌دهد.

سنگاپور— در سال ۱۹۹۸، یک شرکت سرگرمی مرموز در مرکز قمار ماکائو خرید عجیبی انجام داد: یک ناو هواپیمابر. این ناو که واریاگ (Varyag) نام داشت، ابتدا برای شوروی سفارش داده شده بود، اما نیمه‌کاره در یک کارخانه کشتی‌سازی در اوکراین رها شده بود تا زنگ بزند. خریداران چینی آن گفتند می‌خواهند این خرید ۲۰ میلیون دلاری را به یک کازینوی شناور تبدیل کنند.

اما معلوم شد این ادعا فقط یک حقه بوده است. چین که نیروی دریایی کم‌تجربه‌اش تا آن زمان ناوی نساخته یا اداره نکرده بود، تصمیم گرفت از واریاگ به عنوان یک پروژه آزمایشی استفاده کند. ۱۵ سال طول کشید تا این لاشه فرسوده و خالی به یک کشتی آماده‌به‌کار تبدیل شود و راه و رسم پرواز دادن هواپیما از روی آن را یاد بگیرند.

در آن زمان، برخی از تحلیلگران نظامی این تلاش را مسخره کردند. امروز، چین سه ناو هواپیمابر دارد و ناو چهارم نیز در راه است؛ ناوی که کارشناسان غربی فکر می‌کنند پیشرانه هسته‌ای خواهد داشت. این ناوها بخشی از بزرگ‌ترین نیروی دریایی جهان هستند؛ نیرویی که طبق آمارهای رسمی آمریکا که به دست The Wall Street Journal رسیده، در حال حاضر بیش از ۴۰۰ کشتی جنگی و زیردریایی دارد.

این یعنی ناوگان چین از نظر تعداد شناور، حدود ۳۵٪ از نیروی دریایی آمریکا بزرگ‌تر است.

این یکی از بزرگ‌ترین برنامه‌های تقویت نیروی دریایی در زمان صلح در تاریخ معاصر است.

در هر روز مشخص، تا ۱۰۰ فروند از کشتی‌های نیروی دریایی چین در شلوغ‌ترین مسیرهای تجاری و حمل‌ونقل آسیا حضور دارند؛ آنها رقبای خود را تحت فشار می‌گذارند و برای درگیری احتمالی با آمریکا تمرین می‌کنند. شناورهای بزرگ‌تر و پیشرفته‌تر ناوگان چین نیز به طور مرتب به آب‌هایی پیشروی می‌کنند که سال‌ها در کنترل نیروهای آمریکایی بوده است.

موتور محرک رشد نیروی دریایی چین، تبدیل سریع این کشور به غول کشتی‌سازی و بزرگ‌ترین کشور در تجارت دریایی جهان بوده است. کارخانه‌های بزرگ کشتی‌سازی این کشور هر سال بیش از نیمی از کشتی‌های تجاری جهان را تولید می‌کنند و از این مقیاس عظیم برای ساخت کشتی‌های جنگی با سرعت بالا بهره می‌برند.

علاوه بر این، پکن هزینه ساخت شبکه گسترده‌ای از بندرهای خارجی را تأمین کرده است؛ از سری‌لانکا گرفته تا اسرائیل و پرو. ناوگان گارد ساحلی و قایق‌های ماهیگیری چین از همه کشورها بزرگ‌تر است. کشتی‌های تحقیقاتی این کشور هم با دقت در حال نقشه‌برداری از اقیانوس‌ها هستند؛ از گودال ماریانا (Mariana Trench) تا قطب شمال. چین برای قرن‌ها یک قدرت زمینی و قاره‌ای بود. اما ظهور ناگهانی و تاریخی آن به عنوان یکی از برترین قدرت‌های دریایی جهان، آمریکا را در سطحی به چالش کشیده که از زمان جنگ جهانی دوم تا به حال با آن روبه‌رو نبوده است.

این دگرگونی تا حدی ناشی از باور رهبر چین، شی جین‌پینگ، است که اوج و فرود ملت‌ها را به شکلی جدانشدنی به اقیانوس‌ها وابسته می‌داند. مقام‌های فعلی و سابق آمریکا می‌گویند چین در حال به دست آوردن همان قدرت دریایی همه‌جانبه‌ای است که آلفرد تایر ماهان (Alfred Thayer Mahan)، یکی از اثرگذارترین استراتژیست‌های دریایی آمریکا، بیش از یک قرن پیش برای کشورش تجویز کرده بود.

مایکل استودمن (Michael Studeman) که ۳۵ سال در U.S. Navy خدمت کرده و در سال ۲۰۲۳ به عنوان رئیس Office of Naval Intelligence بازنشسته شد، گفت: «احتمالاً نگاه شی جین‌پینگ از هر رهبر آمریکایی دیگری بعد از تدی روزولت (Teddy Roosevelt)، بیشتر به نظریات ماهان نزدیک است. او به عنوان فردی که تاریخ خوانده، کاملاً باور دارد که هر ابرقدرتی در نهایت یک قدرت دریایی جهانی است.»

استودمن گفت آمریکا به «کوری دریایی» مبتلا شده است. این کشور یک قدرت نظامی دریایی است، اما دیگر یک قدرت دریایی تمام‌عیار نیست.

امروزه کالاهای بسیار کمی با کشتی‌های دارای پرچم آمریکا جابه‌جا می‌شود. آمریکا به دلیل ضعف و فرسودگی زیرساخت صنعتی خود، کشتی‌های تجاری اقیانوس‌پیمای بسیار اندکی می‌سازد و برای افزایش شمار ناوگان حدوداً ۲۹۰ فروندی نیروی دریایی‌اش هم با مشکل دست‌به‌گریبان است. برنامه‌های مربوط به ساخت ناوچه‌ها، افزایش طول عمر رزم‌ناوهای قدیمی و به‌کارگیری ناوگان بزرگی از کشتی‌های رزمی ساحلی شکست خورده‌اند.

بر اساس گزارش اخیر Navy Department، با اینکه بودجه کشتی‌سازی طی دو دهه گذشته دو برابر شده، اما تعداد شناورهای جنگی آمریکا اکنون بیشتر از سال ۲۰۰۳ نیست. در این گزارش آمده است که رقبای آمریکا در این فاصله «با سرعتی ناوگان خود را ساختند که در چند نسل گذشته دیده نشده بود».

سخنگوی State Department در پاسخی ایمیلی به پرسش‌ها گفت: «توسعه سریع نیروی دریایی چین نگرانی‌های جدی درباره جاه‌طلبی‌های نظامی پکن ایجاد می‌کند.» این سخنگو گفت پکن از توانمندی‌های دریایی‌اش برای نمایش قدرت نظامی، پیشبرد ادعاهای ارضی گسترده و ترساندن همسایگان خود استفاده می‌کند که این موضوع منافع آمریکا را به چالش می‌کشد. او همچنین گفت آمریکا به حفظ آزادی دریانوردی ادامه می‌دهد و در کنار متحدان و شرکای خود می‌ایستد.

White House اعلام کرد دولت ترامپ در حال احیای ظرفیت کشتی‌سازی آمریکا، اصلاح آموزش نیروی کار و لغو مقررات دست‌وپاگیر است. آنا کلی (Anna Kelly)، سخنگوی White House، گفت: «پرزیدنت ترامپ برخلاف تمام روسای جمهور قبل از خود، احیای برتری دریایی آمریکا را در اولویت قرار داده است.»

Ministry of Defense چین به درخواست برای اظهارنظر پاسخی نداد.

بزرگ‌تر، سریع‌تر، قوی‌تر

نیروی دریایی بزرگ چین در حال گسترش بی‌سابقه مأموریت‌های خود است و با سرعتی بالا تمرین می‌کند.

اوایل سال گذشته، کشتی جنگی چینی زونیی (Zunyi) به شکل چشمگیری استرالیا را دور زد و در فاصله حدود ۵,۰۰۰ مایلی از سواحل چین رزمایشی با شلیک واقعی انجام داد که باعث تغییر مسیر پروازهای مسافربری شد. چند ماه بعد، این شناور ۱۳,۰۰۰ تنی برای نبرد در یک گروه ضربت ناوهواپیمابر تمرین کرد. این کشتی بعد از ثبت ۲۰۰ روز و ۵۰,۰۰۰ مایل دریایی در آب‌ها، در ماه ژانویه برای تمرین شکار زیردریایی‌ها دوباره راهی دریا شد.

شناورهای رزمی سطحی مثل Zunyi از پیشرفته‌ترین‌ها در جهان هستند و جاه‌طلبی پکن را برای ایجاد یک نیروی «آب‌های آزاد» (blue water) نشان می‌دهند؛ نیرویی که بتواند قدرت خود را در فواصلی بسیار دور از سواحل چین نشان دهد و از منافع برون‌مرزی‌اش محافظت کند. چین این شناورها را ناوشکن می‌نامد، اما آنها آن‌قدر بزرگ هستند و قدرت آتش زیادی دارند که آمریکا آنها را در دسته رزم‌ناوهای موشک‌انداز هدایت‌شونده طبقه‌بندی می‌کند.

از زمان ورود نخستین فروند از این شناورها به خدمت در سال ۲۰۲۰، نه فروند دیگر هم خیلی زود به ناوگان اضافه شدند. در ماه دسامبر، یکی از آنها در قالب یک ناوگروه چهار فروندی به غرب اقیانوس آرام اعزام شد؛ ناوگروهی که یک کشتی تهاجمی آبی‌خاکی غول‌پیکر ۳۵,۰۰۰ تنی با ظرفیت حمل ۳۰ بالگرد نیز آن را همراهی می‌کرد. مقامات نگران استرالیا یک هواپیمای گشت‌زنی فرستادند تا آنها را زیر نظر بگیرد.

توماس شوگارت (Thomas Shugart)، ملوان سابق زیردریایی در U.S. Navy و پژوهشگر ارشد در Center for a New American Security، گفت: «آنها صرفاً چند شناور کوچک نمی‌سازند؛ آنها در حال ساخت یک نیروی دریایی در کلاس جهانی هستند.»

نیروی دریایی U.S. Navy از نظر مجموع تناژ همچنان جلوتر است، یعنی کشتی‌هایش به طور میانگین بزرگ‌ترند. اما در سال‌های اخیر، چین تولید انبوه شناورهای بزرگ‌تر و توانمندتر را کلید زده است؛ سفارش‌هایی در مقیاس بالا و با سرعت ساخت بسیار زیاد. آمارهای رسمی آمریکا که به رویت Journal رسیده نشان می‌دهد این کشور از سال ۲۰۲۰ تاکنون، ۷۱ کشتی جنگی اصلی و زیردریایی به ناوگان خود اضافه کرده که ۱۹ فروند از آن‌ها فقط در سال گذشته بوده است.

در جزیره Changxing روبه‌روی شانگهای، دو کارخانه کشتی‌سازی همسایه مشغول ساخت مداوم کشتی‌های تجاری هستند؛ از شناورهای حمل گاز طبیعی تا کشتی‌های کانتینری غول‌پیکر برای فهرست بزرگی از مشتریان جهانی. در همین کارخانه‌ها می‌توان دید که مجموعه‌ای از پیشرفته‌ترین کشتی‌های جنگی را هم برای نیروی دریایی چین می‌سازند.

تحلیل تصاویر ماهواره‌ای ماه مه نشان می‌دهد دو کشتی آبی‌خاکی، دو رزم‌ناو، سه ناوشکن، دو ناوچه و چند شناور نظامی کوچک‌تر با بدنه خاکستری، همگی به طور هم‌زمان در این جزیره در حال ساخت یا تعمیر و نگهداری هستند؛ جزیره‌ای که چین به سرعت آن را به یک غول کشتی‌سازی و دارایی استراتژیک تبدیل کرده است.

همین پنج سال پیش، جایی که حالا این کشتی‌ها قد علم کرده‌اند، دشت‌های خالی و باز بود. ساخت یک کارگاه جدید هنوز به سختی تمام شده بود که در سال ۲۰۲۳ کارگران کار روی یکی از بزرگ‌ترین کشتی‌های آبی‌خاکی جهان را شروع کردند؛ شناور ۴۰ هزار تنی Sichuan که لقب «drone carrier» (ناو پهپادبر) به آن داده‌اند.

پیدایش این کشتی تحلیلگران نظامی را شگفت‌زده کرد، چون از شناورهای آبی‌خاکی که نیروی دریایی چین تازه دو سال قبل تحویل گرفته بود، هم بزرگ‌تر بود و هم بسیار پیشرفته‌تر.

در ژوئن امسال، چیزی حتی غیرمنتظره‌تر در یکی از دو محوطه کارگاهی Changxing دیده شد: کلاس جدیدی از زیردریایی که احتمالاً با پیشرانه هسته‌ای کار می‌کند. شوگارت (Shugart) گفت: «همه ما یک‌جورهایی شوکه و مات‌ومبهوت شده بودیم».

کارخانه کشتی‌سازی Jiangnan که این شناور در آنجا رویت شد، تا پیش از این به ساخت زیردریایی‌های هسته‌ای شناخته نمی‌شد، اما ظاهراً بدون سر و صدا چنین مأموریتی به آن سپرده شده است. فرماندهان U.S. Navy می‌گویند گسترش این کارخانه‌های کشتی‌سازی که آن‌ها رصد کرده‌اند، ظرفیت ساخت زیردریایی در چین را «به‌شدت افزایش داده است»؛ آن هم در شرایطی که این کشور در حال گذر از زیردریایی‌های دیزل-الکتریکی به مدل‌های هسته‌ای است.

مقام‌های آمریکایی انتظار دارند تا سال ۲۰۴۰، زیردریایی‌های چین به طور معمول در اقیانوس هند، آب‌های منتهی به قطب شمال و احتمالاً اقیانوس اطلس فعالیت کنند.

واشنگتن معتقد است چین در آستانه جهشی پرشتاب در ساخت ناوهای هواپیمابر هم قرار دارد. گزارش سال گذشته Pentagon که بر اساس اطلاعات محرمانه تهیه شده، برآورد کرده که این کشور تا سال ۲۰۳۵ در مجموع ۹ ناو هواپیمابر خواهد داشت؛ رقمی که آن را به ناوگان ۱۱ فروندی ناوهای هواپیمابر آمریکا بسیار نزدیک می‌کند، ناوگانی که انتظار نمی‌رود تعدادش در این مدت تغییری کند. این جهش برای کشوری که کمتر از دو دهه پیش حتی یک ناو هواپیمابر هم نداشت، تقویت نظامی حیرت‌انگیزی است.

در دهه ۲۰۰۰، آمریکا میزبان هیئت‌های چینی برای بازدید از ناوهای هواپیمابر آمریکایی بود. استودمن (Studeman)، از مسئولان سابق دفتر اطلاعات نیروی دریایی آمریکا، به یاد می‌آورد که ۶ تا ۱۰ افسر نظامی چینی در بخش‌های مختلف پخش می‌شدند و درباره نحوه کارکرد همه‌چیز سؤال می‌کردند.

استودمن (Studeman) گفت: «رویکرد آن زمان این بود که اگر به آن‌ها نشان دهیم چقدر توانمندیم، می‌ترسند و هرگز فکر به چالش کشیدن ما به سرشان نمی‌زند». او گفت با این برنامه‌های تبادل نظر مخالف بود، چون «تمام کاری که آن‌ها می‌کردند این بود که یاد بگیرند ما چطور ناوهای هواپیمابر را اداره می‌کنیم تا بتوانند ناوهای خودشان را راه بیندازند».

آمریکا همچنان معیار اصلی و درجه‌یک در عملیات ناوهای هواپیمابر است، اما رصد تحرکات کشتی‌ها توسط ژاپن که در اختیار Journal قرار گرفته نشان می‌دهد استقرارهای چین به طور پیوسته به سمت آب‌های دورتر گسترش یافته است.

در ژوئن ۲۰۲۵، یک ناو هواپیمابر چینی همراه با دیگر کشتی‌های جنگی وارد اقیانوس فراتر از ژاپن شد و در رزمایشی شبیه‌سازی‌شده در برابر یک ناوگروه هواپیمابردار دیگر از چین صف‌آرایی کرد. این نخستین بار بود که چین به طور هم‌زمان دو ناو هواپیمابر را به محدوده وسیع‌تر غرب اقیانوس آرام اعزام می‌کرد. یک جنگنده J-15 که از یکی از این ناوها به پرواز درآمد، یک هواپیمای گشت‌زنی ژاپنی را به مدت ۴۰ دقیقه تعقیب کرد و در یک نقطه فاصله افقی‌اش با آن به ۱۵۰ فوت (حدود ۴۵ متر) رسید.

سال گذشته برای نخستین بار، یک ناو هواپیمابر چینی از زنجیره جزایری در اقیانوس آرام که جزیره Guam، مرکز نظامی آمریکا، را هم در بر می‌گیرد فراتر رفت. جنگنده‌ها مشغول تمرین صدها برخاست و فرود از روی عرشه پرواز هستند. در تصاویری که یادآور فیلم «Top Gun» است، خدمه با جلیقه‌های روشن پیش از پرتاب با دست علامت می‌دهند.

در نوامبر، پس از آغاز به کار جدیدترین ناو هواپیمابر چین یعنی Fujian، رسانه‌های دولتی این کشور «عصر سه ناو هواپیمابر» را به عنوان نمادی از اعتبار جهانی جشن گرفتند. ناو Fujian به منجنیق‌های الکترومغناطیسی برای پرتاب هواپیما مجهز است؛ سیستمی که تا پیش از آن تنها در ناوهای هواپیمابر آمریکا استفاده می‌شد. در این میان، رئیس‌جمهور ترامپ (Trump) به U.S. Navy دستور داده ناوهای هواپیمابر آینده‌اش را بدون این سیستم بسازد و به منجنیق‌های بخار بازگردد؛ اقدامی که مقام‌های نیروی دریایی آمریکا مدت‌ها با آن مخالفت کرده بودند.

سیاستمدار دریامحور

چرخش به سوی دریا بخش اصلی نگاه شی (Xi) به خیزش چین است. اندکی پس از رسیدن به ریاست‌جمهوری، شی در سال ۲۰۱۳ به رهبران ارشد Communist Party گفت وقت آن رسیده که کشورشان را به یک «قدرت بزرگ دریایی» تبدیل کنند. او گفت که چطور سفرهای دریایی به کشورهای غربی امکان داد مسیرهای جدیدی باز کنند، مستعمرات فرامرزی خود را گسترش دهند، نبض تجارت را در دست بگیرند و قدرت‌های جهانی شوند.

او از گذشته چین، به سفرهای دریایی قرن پانزدهم دریادار ژنگ هه (Zheng He) اشاره کرد؛ فرماندهی که «ناوگان گنج» او ظروف سفالی را به تنگه هرمز رساند و با زرافه‌هایی از سواحل شرقی آفریقا بازگشت، پیش از آن‌که چین از اقیانوس‌ها رو برگرداند و وارد دوره‌ای از انزواطلبی شود. او گفت در جریان جنگ‌های تریاک در قرن نوزدهم هم که فروپاشی آخرین سلسله پادشاهی چین را سرعت بخشید، متجاوزان غربی از راه دریا آمدند.

شی منافع تجاری دریایی چین را با جاه‌طلبی‌های نظامی این کشور پیوند زد.

شی همچنین منابع را مستقیماً به پروژه‌های پرخطر نظامی سرازیر کرد. حدود سال ۲۰۱۴، چین تبدیل صخره‌های دورافتاده در دریای چین جنوبی را ابتدا به جزایر مصنوعی و سپس به پایگاه‌های نظامی آغاز کرد و موازنه قدرت را در آن آبراهه تغییر داد. چند سال بعد، چین نخستین پایگاه برون‌مرزی خود را در جیبوتی (Djibouti) در ساحل شرقی آفریقا افتتاح کرد و برای دسترسی به یک پایگاه دریایی در کامبوج، پیمانی محرمانه بست.

چین همچنین توسعه پایگاه‌های دریایی را در سراسر خط ساحلی خود آغاز کرد؛ اسکله‌ها، باراندازها، حوضچه‌های خشک تعمیر کشتی، زاغه‌های مهمات و تأسیسات جدیدی که پیوسته یکی پس از دیگری برپا می‌شوند.

پیش از شی، نوشته‌های نظامی چین اغلب روی نقاط ضعف نیروی دریایی تمرکز داشت؛ رایان دی. مارتینسون (Ryan D. Martinson)، دانشیار U.S. Naval War College در این باره گفت: «آن‌ها طوری به U.S. Navy نگاه می‌کردند که انگار ۱۰ فوت قد دارد و شکست‌ناپذیر است.» شی نیروی دریایی را سوق داد تا جاه‌طلبی‌های بزرگی داشته باشد و به نیرویی بسیار قدرتمند تبدیل شود. مارتینسون گفت: «و در مدت‌زمانی فوق‌العاده کوتاه، دقیقاً به همین تبدیل شد.»

مارتینسون اوایل امسال در مقاله‌ای با عنوان «Chairman Xi’s Navy» نوشت که شاید بتوان شی را در شمار بزرگ‌ترین دولتمردان حامی نیروی دریایی در تاریخ معاصر دانست.

دریاهای دور و نزدیک

امروز اولویت اصلی نظامی چین، کمان دریایی روبه‌روی خط ساحلی این کشور است، از دریای زرد گرفته تا دریاهای چین شرقی و جنوبی. چین تلاش می‌کند بر این آب‌ها مسلط شود، جزیره دموکراتیک تایوان را ضمیمه خود کند و جلوی ورود نیروهای U.S. را به هر درگیری احتمالی بگیرد.

اینجا می‌تواند خطرناک‌ترین منطقه عملیات دریایی در جهان باشد.

کشور U.S. می‌خواهد مانع از سلطه چین بر این پهنه شود. شریان‌های تجاری حیاتی از این مسیر می‌گذرند و غول‌های صنعتی شرق آسیا را به دنیا وصل می‌کنند. سه متحد و شریک U.S.، یعنی ژاپن، تایوان و فیلیپین، گرداگرد این آب‌ها را فرا گرفته‌اند و بخشی از زنجیره‌ای هستند که استراتژیست‌ها آن را اولین زنجیره جزیره‌ای می‌نامند. دفاع از این خط، راهبرد اصلی Pentagon در قبال چین است.

اگر چین و U.S. سرانجام وارد نبردی مستقیم شوند، این نبرد احتمالاً همین‌جا رخ خواهد داد؛ سناریویی که تقویت نظامی پکن در زمان صلح را رقم زده است و در تاریخ مدرن کم‌نظیر است، از جمله ایجاد یک Rocket Force قدرتمند و هولناک.

استودمن (Studeman) گفت: «چینی‌ها توانایی آن را دارند که نه‌تنها نیروهای دریایی سنتی آمریکا را به چالش بکشند، بلکه حتی بخش‌های بزرگی از آن را شکست دهند، به‌ویژه در داخل اولین زنجیره جزیره‌ای و حتی خارج از آن.»

چین حساب‌شده و منظم پیش رفته تا تسلط خود را بر دریاهای راهبردی اطراف اولین زنجیره جزیره‌ای محکم‌تر کند. نیروهای این کشور حضوری فشرده، چندلایه و همیشگی دارند که هیچ کشور دیگری نظیر آن را ندارد.

به گفته مقام‌های امنیتی که تحرکات را رصد می‌کنند، همیشه حدود ۶ فروند کشتی جنگی در اطراف تایوان حضور دارند و برای رزمایش‌های دوره‌ای به سرعت تعدادشان بیشتر می‌شود. این مقام‌ها گفتند سه برابر این تعداد هم در دریای چین جنوبی مستقر هستند تا در برابر فیلیپین و ویتنام، که پکن با آن‌ها اختلافات مرزی دارد، قدرت‌نمایی کنند.

ناوگان گسترده‌تر چین در گروه‌های هر چه بزرگ‌تر در سراسر این منطقه تمرین می‌کند؛ جایی که شاید روزی دستور بگیرد محاصره‌ای را اجرا کند یا بجنگد.

نیروی دریایی فقط یک بخش از شبکه گسترده نیروهای دریایی چین است که عملیات غیرقابل پیش‌بینی آن‌ها رقبای پکن را درمانده کرده است. یک گارد ساحلی نیرومند ادعاهای چین را به پیش می‌برد و گاهی با ماشین‌های آب‌پاش پرفشار به شناورهای رقیب آب شلیک می‌کند یا خود را به آن‌ها می‌کوبد. هزاران قایق ماهیگیری، که آموزش دیده‌اند در صورت نیاز مثل یک نیروی شبه‌نظامی مخفی عمل کنند، بدون هیچ هشداری به مناطق مورد مناقشه هجوم می‌برند. شناورهای پژوهشی رسمی هم مدام در آب‌های مورد مناقشه رفت‌وآمد می‌کنند تا دولت‌های رقیب را بسنجند.

این نیروها در کنار هم، ساختار امنیتی منطقه را از ریشه دگرگون کرده‌اند و فشار سنگینی روی دوش U.S. و متحدانش گذاشته‌اند؛ کشورهایی که باید این تحرکات چین را زیر نظر داشته باشند و برای واکنش آماده بمانند.

نیروی دریایی چین با افزایش بُرد عملیاتی خود، در حال ایجاد حضوری منظم فراتر از اولین زنجیره جزیره‌ای است و تمرین می‌کند تا در زمان جنگ نگذارد نیروهای U.S. بیش از حد به خاک اصلی کشور نزدیک شوند. به عبارت دیگر، مارتینسون از U.S. Naval War College گفت که چین در حال گسترش «عمق استراتژیک» است.

او گفت هدف این است: «انجام عملیات دریایی پیشرفته علیه یک ابرقدرت دیگر یعنی U.S.، آن هم تا جای ممکن در دورترین نقطه به سمت شرق.»