آمریکا می‌خواهد داروهای ژنریک بیشتری تولید کند. هند نشان می‌دهد چرا این کار سخت است.

اعتبار... ویدیو از هرشا ودلامانی (Harsha Vadlamani)

• اشتراک‌گذاری کامل مقاله

نوشته الکس تراولی (Alex Travelli)

الکس تراولی از حیدرآباد و دیگوال در ایالت تلنگانای هند گزارش داده و عکس‌ها از هرشا ودلامانی است. امیلی الکونین (Emily Elconin) در ریورویو، میشیگان عکاسی کرده است.

بیشتر مردم هرگز نام کارخانه F.T.O. U-3 در حیدرآباد هند را نشنیده‌اند، اما محصولات آن روی زندگی میلیون‌ها آمریکایی تأثیر مستقیم می‌گذارد.

داخل این مجموعه بزرگ، حدود ۱٬۹۰۰ کارگر هندی در Dr. Reddy’s Laboratories شبانه‌روز کار می‌کنند تا بیش از ۱۰۰ داروی ژنریک بسازند، از جمله آنتی‌هیستامین‌ها، استاتین‌ها و داروهای ضدافسردگی. از نزدیک به یک میلیارد دوز داروی خوراکی که هر ماه آنجا تولید می‌شود، ۷۵ درصد به بیماران در ایالات متحده می‌رسد.

بزرگی صنعت داروسازی هند، این کشور را به ستون اصلی تأمین داروی جهان تبدیل کرده است. در کسب‌وکاری با حجم بالا و سود اندک، توانایی هند در تولید قرص‌ها با هزینه‌ای بسیار کمتر از سایر نقاط جهان، مانعی تقریباً عبورناپذیر پیش پای ایالات متحده گذاشته که تلاش می‌کند این تولید را به خاک خود بازگرداند.

رئیس‌جمهور ترامپ (Trump) گفته می‌خواهد با استفاده از تعرفه‌ها برای فشار به شرکت‌های داروسازی، تولید داروهای ژنریک را به آمریکا برگرداند.

در ماه ژوئیه، آقای ترامپ در یک پست در شبکه‌های اجتماعی گفت قصد دارد از سال ۲۰۲۸ تعرفه ۱۰۰ درصدی روی داروهای ژنریک وضع کند و یک سال بعد، زمانی که دوره‌اش تمام می‌شود، آن را به ۲۰۰ درصد برساند. داروهای ژنریک ۹۰ درصد از داروهای تجویزشده در ایالات متحده را تشکیل می‌دهند و ۴۰ درصد آن‌ها در هند ساخته می‌شوند.

وقتی ایالات متحده روز سه‌شنبه تعرفه جدید ۱۰۰ درصدی را روی برخی اقلام وارداتی دارو اعمال کرد، داروهای ژنریک و بسیاری محصولات دیگر را معاف کرد. پزشکان و کارشناسان زنجیره تأمین می‌گویند مالیات بر ژنریک‌های وارداتی باعث افزایش هزینه‌ها، سهمیه‌بندی و کمبود داروهای حیاتی می‌شود.

حتی تعرفه ۲۰۰ درصدی روی داروهای ژنریک هم ممکن است نتواند مزیت هند را از بین ببرد. سودارشان جین (Sudarshan Jain)، دبیرکل Indian Pharmaceutical Alliance، تخمین می‌زند که تولید بیشتر قرص‌ها و محلول‌های خوراکی ساخت هند در ایالات متحده دست‌کم چهار برابر بیشتر هزینه دارد.

هند ورود به حوزه ژنریک را در دهه ۱۹۷۰ آغاز کرد؛ آن هم با اولویت‌دادن به داروهای ارزان‌قیمت برای جمعیت انبوه و عمدتاً فقیر خود، در دورانی که شرکت‌های داروسازی چندملیتی غربی چنین کاری نمی‌کردند. برای چندین دهه، هند از به رسمیت شناختن حق اختراع داروها خودداری کرد، در حالی که تولیدکنندگان هندی فرایندهای ابداعی خود را برای مهندسی معکوس داروهای فروخته‌شده در بازارهای ثروتمندتر، ثبت اختراع می‌کردند.

تا سال ۲۰۰۵ که قانون حق اختراع هند با استانداردهای World Trade Organization همگام شد، شرکت‌های هندی در فرآوری داروهای پیچیده و تولید آن‌ها برای بخش بزرگی از آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین متخصص شده بودند. تقریباً در همان زمان، آمریکایی‌ها هم به مصرف داروهای ژنریک روی آوردند. تا سال ۲۰۰۴، بیش از نیمی از نسخه‌های پیچیده‌شده در ایالات متحده به داروهای ژنریک اختصاص یافت.

بیشترین سود متعلق به داروهای تحت پوشش حق اختراع است، بنابراین آقای جین گفت: «در آمریکا، وقتی دوره حق اختراع تمام می‌شود، آن را فراموش می‌کنید. اما در هند، کارآفرینان به کار روی آن و توسعه‌اش ادامه می‌دهند و در این تیراژ بالا، مهارت ساخت آن بهتر می‌شود.»

این کسب‌وکار در آستانه رشد است. آقای جین گفت در طول پنج تا هفت سال آینده، ۵۵ حق اختراع بزرگ به ارزش سالانه ۳۰۰ میلیارد دلار در ایالات متحده منقضی می‌شوند و مسیر تولید را برای سازندگان هندی گسترده‌تر می‌کنند.

مزیت هند فقط تخصص نیست. پیتر دی‌یانگ (Peter DeYoung)، مدیرعامل متولد آمریکای Piramal Global Pharma در بمبئی، بیش از دوازده کارخانه از جمله در اروپا و ایالات متحده را اداره می‌کند. او گفت در آمریکا، نیروی کار «با اختلاف زیاد» سنگین‌ترین هزینه است و بعد از آن انرژی و مواد اولیه قرار دارند. در هند برعکس است: مواد اولیه بیشترین هزینه و کارگران کمترین هزینه را دارند.

منیشا پاکا (Mennisha Paka)، ۲۳ ساله، بر خط تولیدی در کارخانه F.T.O. U-3 متعلق به Dr. Reddy’s Laboratories نظارت می‌کند که داروی ژنریک متوپرولول (metoprolol) را بسته‌بندی می‌کند؛ یک داروی بتابلاکر که برای بیماران قلبی تجویز می‌شود. او سالانه ۳٬۸۴۰ دلار درآمد دارد و بخشی از حقوقش را صرف تحصیل در مقطع کارشناسی شیمی دارویی می‌کند. یکی از نیروهای زیردست او به نام سوسمیتا (Susmita) که تنها با یک نام شناخته می‌شود، حدود ۲٬۰۰۰ دلار در سال درآمد دارد.

درآمد هر دو زن کمتر از یک‌دهم میانگین دستمزد یک کارگر در بخش تولید داروی ایالات متحده است.

هند مزایای دیگری هم دارد. آقای دی‌یانگ گفت راه‌اندازی کارخانه‌ها و فرایندهایی که در ایالات متحده، اروپا یا اسرائیل — مقر Teva Pharmaceutical Industries، بزرگ‌ترین تولیدکننده ژنریک — چهار سال زمان می‌برد، در هند ظرف یک سال انجام می‌شود. تجهیزات سفارشی را می‌توان در نصف زمانی که در آلمان یا اتریش طول می‌کشد، ساخت.

سال‌ها وابستگی شدید به کارخانه‌های هندی یک نکته منفی داشت: کیفیت. مجموعه‌ای از رسوایی‌ها که از اوایل دهه ۲۰۰۰ آغاز شد، به اعتبار این صنعت ضربه زد. بدنام‌ترین متخلف، یعنی Ranbaxy، داروهای بی‌کیفیت فروخت و پیش از ورشکستگی در بیش از یک دهه پیش، درباره فرایندهایش به U.S. Food and Drug Administration دروغ گفت.

از آن زمان، یک کتاب درباره این رسوایی به کتابی خواندنی و الزامی برای بسیاری از مدیران این صنعت تبدیل شده است. در بخش پایانی کتاب آمده است که تا سال ۲۰۱۹، F.D.A. همچنان تاریخ بازرسی کارخانه‌های هندی را چند روز زودتر خبر می‌داد و به مسئولان فرصت می‌داد شیوه‌های نامناسب کاری را مخفی کنند.

اکنون اوضاع، دست‌کم میان تولیدکنندگان بزرگ، دیگر این‌طور نیست. کارخانه Dr. Reddy’s دو هفته پس از اعلام تعرفه ژنریک‌ها از سوی آقای ترامپ، مورد بازرسی سرزده قرار گرفت. Piramal اعلام کرد کارخانه‌اش در دیگوال، در فاصله سه ساعتی غرب حیدرآباد، از زمان ساخت در سال ۲۰۱۲ تاکنون ۴۱۵ بار بازرسی شده است، از جمله ۴۹ بار توسط F.D.A.، بدون این‌که هیچ تخلف جدی در آن پیدا شود.

شرکت Piramal داروهای ژنریک تولید می‌کند، اما بخش بزرگ‌تری از کسب‌وکارش، تولید قراردادی برای مشتریانی است که پتنت داروها را دارند. داشتن کارخانه‌های کوچک‌تر در آمریکا نظارت بر روند تولید را برای بعضی مشتریان راحت‌تر می‌کند.

این پراکندگی جغرافیایی مشکل دیگری را در تلاش برای تولید تمام داروها در داخل نشان می‌دهد. زنجیره‌های تأمین داروی امروزی به‌راحتی به کالاهای ساخت آمریکا و کالاهای وارداتی از جاهای دیگر تقسیم نمی‌شوند.

یکی از هزاران بشکه پلمب‌شده در انبار اصلی Piramal در Digwal در کشور هند تولید شده بود، به سنگاپور فرستاده شد و برگشت، و نام یک شرکت ژاپنی با آدرس آمریکایی روی آن خورده بود.

داروی دیگری که آقای دی‌یانگ (DeYoung) فقط آن را دارویی حیاتی برای درمان بیماری‌های سیستم عصبی مرکزی توصیف کرد، سفرش را از Digwal شروع می‌کند و سپس با طی کردن ۸٬۰۰۰ مایل مسیر هوایی، به تأسیسات Piramal در Riverview میشیگان می‌رسد.

منطقه Riverview که حومه‌ای آرام از دیترویت با چمن‌زارهای پهناور و برج‌های سفید کلیسا است، اصلاً شبیه Digwal نیست؛ جایی که روستاهای اطرافش هنوز از چاه‌های سنگ‌چین آب می‌کشند. اما دستگاه‌های تخصصی در آزمایشگاه‌های هندی و آمریکایی Piramal با همکاری هم، این دارو را به شکل نهایی‌اش تبدیل می‌کنند.

آقای دی‌یانگ (DeYoung) گفت پیوند دادن تأسیسات هند با کارخانه‌های بازار مقصد، دلایل خوبی دارد. بعضی از داروها به مواد شیمیایی بسیار خطرناکی نیاز دارند، از جمله موادی که زیر نظر سازمان Drug Enforcement Administration کنترل می‌شوند. برخی دیگر هم، مثل sevoflurane که داروی بیهوشی ژنریک است و Piramal آن را هم در هند و هم در آمریکا می‌سازد، حتی اگر زنجیره‌های تأمین بین‌المللی کاملاً از کار بیفتند، باید همچنان در دسترس باشند.

این موضوع پرسش اساسی‌تری را مطرح می‌کند؛ فراتر از اینکه آیا تعرفه‌ها می‌توانند تولید دارو را دوباره به آمریکا برگردانند یا نه.

آقای دی‌یانگ (DeYoung) درباره چشم‌انداز وضع تعرفه بر داروهای ژنریک وارداتی پرسید: «خب، می‌خواهید چه مشکلی را حل کنید؟» آیا هدف، بازگرداندن شغل‌های داروسازی به کارگران آمریکایی است؟ یا تضمین ذخایر داروهای حیاتی؟

در حالی که شرکت‌های هندی با فشار دولت ترامپ (Trump) برای کاهش وابستگی آمریکا به هند دست‌وپنجه نرم می‌کنند، خودشان هم گرفتار وابستگی به کشوری دیگر در یک بخش حیاتی از زنجیره تأمین دارو هستند.

از دهه ۱۹۹۰ میلادی، چین به تولیدکننده اصلی مواد مؤثره موردنیازِ بیشتر داروها در جهان تبدیل شد. حالا هند تلاش می‌کند دوباره این توانایی را پس بگیرد.

آقای جین (Jain) گفت این موضوع فرصتی می‌سازد تا آمریکا و هند به جای جدا کردن صنایع دارویی‌شان از هم، با یکدیگر همکاری کنند.

او گفت: «تا وقتی با U.S. همکاری نکنیم، برای تأمین مواد اولیه به چین وابسته خواهیم بود.» او اضافه کرد به همین دلیل برای خریداران آمریکایی کاملاً منطقی است که به جای ساخت آن در آمریکا «با ۶، ۷ یا ۸ برابر قیمت»، «از هند ذخیره کنند.»