آزمایش فناوری ارتش آمریکا در صحرا نشان می‌دهد تا جنگ با هوش مصنوعی راه درازی در پیش است

یک رزمایش در بیابان، محدودیت‌های تجهیزات و موانع سازمانی ارتش را در تلاش برای مدرن‌سازی و عقب نماندن از حریف مسلط بر AI آشکار کرد

|عکس از اتان سوپ (Ethan Swope) برای WSJ

زیر آفتاب سوزان بیابان، ارتش آمریکا تقلا می‌کرد تا نشان دهد به یک نیروی جنگی مدرن و مجهز به AI تبدیل شده است.

بعضی‌ها گرما را مقصر می‌دانستند. ماه جولای در بیابان Mojave بود و دماسنج‌ها تا ۱۱۰ درجه بالا می‌رفتند. سرورها بیش از حد داغ می‌شدند. باتری‌ها خالی می‌شدند و دیگر شارژ نمی‌شدند. سربازها تی‌شرت‌ها را در آب یخ خیس می‌کردند و روی آنتن‌هایی می‌انداختند که از کار افتاده بودند.

پهپاد گروهبان رامونتز بنت (Ramontez Bennett) ساخت شرکت Anduril Industries قرار بود بالای سرشان گشت بزند. اما تابش بی‌امان آفتاب مجبورش کرد فرود بیاید. او گفت: «باید فکری به حال داغ کردنش بکنند.» خیلی از درگیری‌های آمریکا در دمایی رخ داده که دست‌کمی از این روز گرم ماه جولای نداشته است.

فقط آفتاب دردسرساز نبود. او گفت: «تنها یک وزش باد کافی است تا پهپاد به سینه کوه بخورد.» پشت قله‌های ناهموار، سیگنال پهپادها قطع می‌شد.

کنار بنت، خلبان دیگری آماده می‌شد تا پهپادی از Theiss UAV Solutions را به پرواز درآورد. بعد از معطلی طولانی برای شارژ باتری خالی‌شده، ۱۰ دقیقه دیگر هم طول کشید تا این پرنده از زمین بلند شود. در حالی که سربازان اوکراینی می‌توانند پهپادی تقریباً در همین اندازه را در کمتر از یک دقیقه به هوا بفرستند.

پیت هگسث (Pete Hegseth) وزیر دفاع، سال گذشته با صدور یک دستورالعمل ضرب‌الاجل تعیین کرد تا ارتش به نیرویی مجهز به AI تبدیل شود؛ نیرویی با پهپادها و چاپگرهای 3-D برای تولید سریع قطعات تسلیحاتی، و به این نیرو دستور داد نرم‌افزارها و فناوری‌های استارتاپی بیشتری بخرد. او به وزارت دفاع دستور داد دست از کمال‌گرایی در فناوری بردارد و سراغ خرید محصولات آماده‌ای در بازار برود که به اندازه کافی خوب هستند، و بر فوریت مدرن‌سازی تأکید کرد.

سرمایه‌گذاری‌های آمریکا در چنین تسلیحاتی، که بخشی از آن‌ها به دولت بایدن (Biden) برمی‌گردد، کم‌کم شیوه جنگیدنش را تغییر داده است. در ایران، جنگی که بیشتر به سامانه‌های قدیمی‌تر و گران‌قیمت متکی بوده، آمریکا از یک شناور بدون سرنشین ساخت استارتاپ دفاعی Saronic هم برای نجات خدمه یک بالگرد گرفتار استفاده کرد. پهپادی که با الگوبرداری از پهپاد Shahed ایران ساخته شده، از موفق‌ترین سلاح‌های تهاجمی ارزان‌قیمت ارتش بوده است. این پهپاد که Lucas نام دارد، به لطف توافقی که در آن Pentagon مالک طرح است و تولید را به گروهی از سازندگان واگذار کرده، برای هر فروند ۱۰،۰۰۰ تا ۵۵،۰۰۰ دلار هزینه دارد.

ابزارهای هوش مصنوعی سرعت تحلیل اطلاعاتی و انتخاب اهداف را هم بسیار بالا برده‌اند. تحول سریع جنگ در اوکراین نشان می‌دهد چنین فناوری‌هایی چقدر برای نبردهای آینده حیاتی خواهند بود.

اما مقامات فعلی و سابق امنیت ملی گفتند سربازان آمریکایی هنوز با بهره‌برداری کامل از سلاح‌های خودران پیشرفته و سیستم‌های AI فاصله زیادی دارند، و برخلاف ارتش‌هایی مثل اوکراین، در گرماگرم نبرد مجبور به مدرن‌سازی سریع نشده‌اند. تبدیل یک نیروی زمینی با سابقه کُندی در سازگاری با فناوری به سازمانی چابک که نهایت استفاده را از نوآوری‌های تازه ببرد، دشوار بوده است.

سربازان گفتند فناوری‌های نوظهور استارتاپ‌ها، که بیشترشان هرگز رنگ میدان جنگ را ندیده‌اند، گاهی در کاربردهای واقعی بیش از حد شکننده ظاهر شده‌اند. ارتش همچنین در گیرودار ارتقای ارتباطات و اتصالات میدان نبرد است؛ گام‌هایی که برای بهره‌برداری کامل از تسلیحات نسل بعدی کلیدی هستند.

ارتش در هفته‌های اخیر دست‌کم پنج نشست تلفنی با رسانه‌ها برگزار کرده تا درباره تلاش‌های مدرن‌سازی خود صحبت کند. سرهنگ گرگوری مرکل (Gregory Merkl) در یکی از همین گفت‌وگوها به خبرنگاران گفت: «این درک وجود دارد که میدان نبرد جلوی چشمان ما دارد تغییر می‌کند. ما کاملاً به این تحول پایبندیم.»

Fort Irwin

در رزمایش Project Convergence حدود ۹،۷۰۰ سرباز پیاده‌نظام برای یک نبرد آزمایشی و شبانه‌روزی ۱۰ روزه در برابر یگانی از ارتش به نام Blackhorse به بیابان اعزام شدند که نقش People’s Liberation Army چین را بازی می‌کرد. در بسته‌های اطلاع‌رسانی رسانه‌ای، این سفر سه‌روزه در ماه جولای، نگاهی به «درون میدان نبرد مجهز به AI در ارتش آمریکا» و فرصتی برای فرماندهان توصیف شده بود تا کاربرد برنامه‌های AI، سیستم یکپارچه‌سازی داده‌ها، پهپادهای هوایی و زمینی و هدست‌های پر از سنسور را در جنگ نشان دهند.

در بخش‌هایی که قرار بود فناوری پیشرفته در میدان جنگ به نمایش گذاشته شود، پهپادهای تازه خریداری‌شده و سامانه‌های ارتباطی در حال توسعه نتوانستند طبق انتظار عمل کنند.

سربازان پهپادها را در بازه‌های زمانی محدود و به اندازه نصف حداکثر زمان پرواز به هوا فرستادند تا باتری ذخیره شود و پرنده‌ها از دست نروند، آن هم بدون خودمختاری کامل یا کمکی از طرف AI. پهپادهای تجاری چینی یک دهه پیش هم می‌توانستند همین کار دستی را انجام دهند.

این نبرد تصویر آشنایی از جنگ‌های سنتی را نشان می‌داد: سربازانی با لباس‌های سبز که با لگد درها را باز می‌کردند، میان صدای شلیک گلوله‌ها فریاد می‌زدند و زیر بار سنگین سلاح‌های قرن گذشته خم شده بودند.

یک سخنگوی ارتش برای Project Convergence گفت این برنامه طوری طراحی شده بود تا یگان‌های خاصی بتوانند در مقاطعی از درگیری، استفاده از پهپادها را امتحان کنند و کار با این فناوری را یاد بگیرند، نه اینکه آسمان پر از سلاح‌های خودران شود. الکس میلر (Alex Miller) مدیر ارشد فناوری رئیس ستاد ارتش، گفت این رویداد راهی بود برای «راستی‌آزمایی همه فروشندگانی که سراغ ما می‌آیند» تا صحت ادعاهای تبلیغاتی مجموعه‌ای از شرکت‌های فناوری دفاعی سنجیده شود.

یک مقام ارشد دفاعی حاضر در این رزمایش گفت ارتش در حین تمرین متوجه شد هدست‌های واقعیت افزوده که در دعوت‌نامه رسانه‌ای به Fort Irwin آمده بود ایرادهایی دارند و ارتش هنوز مطمئن نیست که این پروژه را ادامه دهد یا نه. سه شرکت قراردادهایی برنده شده‌اند که ارزش هر کدام برای ساخت این هدست‌ها بیش از ۱۰۰ میلیون دلار است.

با اینکه ارتش قبلاً برای بخش زیادی از این فناوری‌ها قراردادهای بزرگی بسته بود، اما مسئولان و سربازان حاضر در تمرین، این تجهیزات را بیشتر آزمایشی می‌دانستند، نه سلاح‌هایی جدید و ضروری.

«یک قطعه الکترونیکی را برمی‌داری، در دمای ۱۰۹ درجه می‌گذاری روی سنگ داغ و سعی می‌کنی راهش بیندازی.» سپهبد مایکل مک‌کوری (Michael McCurry)، یکی از فرماندهان ارشد ارتش که این مانور را هدایت می‌کرد، گفت: «ما الان داریم چنین چیزهایی را می‌بینیم.»

سخنگوی Anduril گفت پهپاد این شرکت بیش از حد داغ کرده بود، در حالی که قبلاً در گرما و سرما آزمایش شده بود. او گفت پس از دریافت بازخورد سربازان، این شرکت ارتقای پهپاد را در اولویت قرار داده تا عملکرد آن در شرایط سخت محیطی بهتر شود.

شان تایس (Shawn Theiss)، بنیان‌گذار Theiss UAV Solutions، گفت پهپاد او معمولاً ظرف سه دقیقه به پرواز درمی‌آید و بیشتر بازخوردهایی که در این تمرین از سربازان گرفته، مثبت بوده است. او گفت اگر سربازان آموزش ندیده باشند یا قطعات ارتباطی که یک شرکت دیگر ساخته ایراد پیدا کند، گاهی تأخیر پیش می‌آید. به گفته او، پهپادهای Theiss UAV حاضر در مانور بیش از سه سال عمر داشتند و ممکن است باتری‌هایشان در اوج کارایی نبوده باشد که این موضوع می‌تواند روی پرتاب تأثیر بگذارد.

بعضی از مسئولان دفاعی گفتند با وجود مشکلات فعلی، این تلاش‌ها در بلندمدت نتیجه خواهد داد.

نوسازی ارتش

Congress مدت‌هاست ارتش را برای نوسازی شیوه‌های جنگیدنش زیر فشار گذاشته است. تحقیقات Congress و گزارش‌های نظارتی دولت نشان داده‌اند که ارتش میلیاردها دلار از پول مالیات‌دهندگان را برای برنامه‌های ناموفق تسلیحات جدید هدر داده و از آموزش ناکافی و ضعف در امنیت سایبری و مدیریت داده‌ها ضربه خورده است.

جنگ اوکراین این کمبودها را کاملاً به چشم آورد؛ این جنگ، نبردهای کاملاً خودکار را با مهارتی فنی به میدان آورد که گاهی U.S. را هم شرمنده کرد. در تمرین‌های نظامی که اوایل امسال در آلمان برگزار شد، اپراتورهای پهپاد اوکراین یک تیپ زرهی U.S. را نابود کردند.

جاناتان رو (Jonathan Rue)، معاون پیشین دستیار وزیر در Defense Department که نقشی کلیدی در ورود فناوری جدید به ارتش داشت و حالا شریک شرکت MVP Ventures است، گفت: «فناوری با چنان سرعتی حرکت می‌کند که بروکراسی نظامی U.S. نمی‌تواند پا به پای آن پیش برود.»

آخرین تحول بزرگ ارتش در دهه ۱۹۸۰ اتفاق افتاد؛ زمانی که نگاهش را از ویتنام چرخاند و نیرویی ساخت که بعداً در جنگ خلیج فارس از آن استفاده کرد. ارتش نیروهایش را دوباره آموزش داد، ساختارش را بازسازی کرد و خودروهای رزمی زرهی، هلیکوپترهای تهاجمی و سامانه‌های مدرن پدافند هوایی را وارد میدان کرد.

حالا چالش اصلی متحول کردن چیزی است که دن دریسکول (Dan Driscoll)، وزیر ارتش که به‌تازگی برکنار شد، آن را «بروکراسی فسیل‌شده» خوانده بود؛ تحولی برای آمادگی در برابر حریفی پیشرفته از نظر فناوری یعنی چین. دریسکول پس از اختلاف با هگست (Hegseth)، در ماه سپتامبر کنار رفت.

دانیل گوره (Daniel Goure)، تحلیل‌گر نظامی سابق در Lexington Institute که سابقه تدریس در دانشکده‌های جنگ و نقش‌هایی در Defense Department را داشته، گفت سابقه تلاش‌های ارتش برای نوسازی «تقریباً رنگ هیچ موفقیتی را به خود ندیده است.» او مقصر این وضعیت را عادت به ریسک‌گریزی و ساختار سلسله‌مراتبی می‌داند.

با این حال، پیشرفت‌هایی مثل سامانه Next-Generation Command and Control ارتش که برای برنامه‌ریزی و تدارکات مبتنی بر هوش مصنوعی (AI) استفاده می‌شود، یک شروع است. مسئولان ارتش می‌گویند این سامانه که در بودجه امسال ۴ میلیارد دلار هزینه دارد، به نیروها امکان می‌دهد سریع‌تر و پراکنده‌تر در بخش‌های وسیع‌تری از میدان نبرد جابه‌جا شوند؛ چیزی که در درگیری‌های امروزی ضروری است.

اتصال به Starlink باعث شده سرهنگ دوم شان اسکات (Shawn Scott) برای اولین بار در طول ۱۹ سال خدمت خود در ارتش، بتواند بدون دکل‌های مخابراتی دست‌وپاگیر، با بی‌سیم با سربازی که در اتاق عملیات خنک در سر دیگر پایگاه نشسته صحبت کند. از طرفی، فناوری جدید تبادل داده هم زمان لازم برای برنامه‌ریزی و هماهنگی مأموریت‌ها را برای اسکات دو سوم کمتر کرده است.

قدم بعدی، بالا بردن قابلیت اطمینان سامانه‌های ارتباطی و یکپارچه‌سازی داده‌ها است تا سلاح‌های مجهز به هوش مصنوعی (AI) بتوانند در شرایط سخت و مناطق دورافتاده، واقعاً به کمک نیروهای انسانی بیایند.

درگیری‌ها در فورت ایروین (Fort Irwin) با حمله‌ای پیش از طلوع آفتاب به شهری ساختگی به نام راژیش (Razish) به اوج رسید؛ شهری که یادگار تمرین برای جنگ‌های عراق و افغانستان است. خودروهای رزمی زرهی Stryker از تپه‌ها پایین آمدند. کامیون‌های دودزا تلاش می‌کردند دید را کور کنند. گلوله‌های خمپاره منفجر می‌شدند و سربازان با شلیک گلوله‌های مشقی از ساختمانی به ساختمان دیگر می‌رفتند و گاهی هم برای کشیدن سیگار استراحت می‌کردند.

دسته‌ای از ۵ پهپاد کوچک مجبور به بازگشت شدند، چرا که سه هلیکوپتر Black Hawk حامل مقام‌های ارشد ارتش وارد همان حریم هوایی شدند و نمایش پیشرفته و نادری را که خودشان برای دیدنش آمده بودند، خراب کردند.

سرتیپ دانیل هیبنر (Daniel Hibner)، فرمانده Joint Modernization Command در ارتش، گفت: «اگر بخواهیم همه‌چیز را به فناوری بسپاریم، دوران بسیار خطرناکی برای ما خواهد بود. این کار هنوز تا حد زیادی متکی به انسان است.»