|جونا ریندرز (Jonah Reenders) برای WSJ
شهرستان سولانو، کالیفرنیا— در تابستان ۲۰۲۵، لابی‌گرهای یان سرامک (Jan Sramek)، کارآفرینِ تحت حمایت Silicon Valley، با تمام توان مشغول کار بودند. سرامک در حالی که حمایت دفتر فرماندار، گوین نیوسام (Gavin Newsom)، را هم پشت سرش داشت، دنبال یک امتیاز بزرگ بود: ساخت یک کارخانه کشتی‌سازی ۳ میلیارد دلاری در کنار شهری که می‌خواهد از صفر در اینجا بسازد.
یکی از کارمندان نیوسام بعد از اینکه این محل وارد فهرست نهایی شد، ایمیل زد: «یک خبر فوق‌العاده داریم!!!!!! از زمان Tesla در بیش از ده سال پیش تا الان، دیگر فرصت جذب چنین پروژه غول‌پیکری را نداشتیم.»
اما این هیجان زیاد دوام نیاورد. ظرف یک ساعت، سرامک درباره یک مانع هشدار داد: کاغذبازی‌های اداری دولت شهرستان. ۱۰ ماه بعد، شرکت کشتی‌سازی Saronic Technologies شهر براونزویل در تگزاس را انتخاب کرد و حدود ۱۰ هزار فرصت شغلی برآوردشده را هم با خود برد.
سرامک ۳۹ ساله با معاملات بزرگ غریبه نیست. او در ۲۲ سالگی، معاملات چند میلیون دلاری را در Goldman Sachs در لندن مدیریت می‌کرد. حالا دارد تلاش می‌کند در فاصله ۹۰ دقیقه‌ای رانندگی از سانفرانسیسکو، نوعی آرمان‌شهر حومه‌ای مناسب پیاده‌روی بسازد؛ همراه با واحدهای مسکونی، یک قطب تولید با فناوری پیشرفته و یک کارخانه کشتی‌سازی. شرکت او، California Forever، حدود ۱ میلیارد دلار از سرمایه‌گذاران، از جمله شرکت سرمایه‌گذاری Andreessen Horowitz و رید هافمن (Reid Hoffman) هم‌بنیان‌گذار LinkedIn، جذب کرده، بهترین طراحان شهری را دور هم جمع کرده و نظر رهبران ایالتی از جمله نیوسام را جلب کرده است.
این گروه می‌خواهد کمبود مسکن در منطقه اطراف سانفرانسیسکو و همین‌طور کمبود شغل در شهرستان سولانو را حل کند؛ شهرستانی که امسال یک کارخانه آبجوسازی Budweiser و یک پالایشگاه Valero Energy را از دست داد.
اما بزرگ‌ترین مانع، خودِ شهرستان است.
چهره اصلی مخالفان، میچ مشبرن (Mitch Mashburn) ۵۹ ساله است؛ یکی از اعضای جمهوری‌خواه هیئت ناظران شهرستان که کلاه کابوی سر می‌گذارد و از نوادگان کشاورزان محلی است. او شکایت کرده که اصرار برای ساخت این کارخانه کشتی‌سازی داشت «به زور به خوردمان داده می‌شد».
سرامک این اختلاف را نبردی علیه نیروهایی می‌داند که توان خرید خانه را از مردم گرفته و اقتصاد محلی را متوقف کرده‌اند. او گفت: «نبرد برای آینده کالیفرنیا در شهرستان سولانو جریان دارد.»
مخالفان این طرح را زمین‌خواری میلیاردرهای فناوری می‌دانند. جیم دکلو (Jim DeKloe)، استاد کالج و از رهبران محلی Sierra Club گفت: «من به آن می‌گویم شهر برولیگارش‌ها (broligarch)، چون واقعاً بچه‌های فناوری (tech bros) پشت این قضیه هستند.»
ایمیل‌هایی که به دست The Wall Street Journal رسیده نشان می‌دهد روابط تا جایی تیره شده که به نظر می‌رسد مسئولان شهرستان به جای مذاکره، بیشتر مایلند جلوی پروژه را بگیرند.
در یکی از این ایمیل‌ها، سرامک نوشت که برنامه شهرستان برای بررسی کارخانه کشتی‌سازی «نه یک سال، بلکه چند سال از واقعیت دور است».
جیم اسپرینگ (Jim Spering)، ناظر سابق شهرستان، هر دو طرف را مقصر می‌داند. او گفت رهبران شهرستان مثل مشبرن آینده‌نگر نیستند و بلد نیستند توافق‌هایی امضا کنند که به نفع منطقه باشد. اسپرینگ گفت سرامک هم یکی از همان «سازندگان رویاپردازی است که نمی‌فهمند اول باید با جامعه محلی ارتباط برقرار کنی»، قبل از اینکه «به آنها بگویی می‌خواهی چه کار کنی».
او گفت: «اگر از شما می‌خواستم فهرستی از ۱۰ کار اشتباه ممکن تهیه کنید، شرط می‌بندم آنها تک‌تکشان را انجام داده‌اند.»
شروع ناهموار
عصر یک روز در همین اواخر، سرامک در حالی که پشت فرمان Jeep Wagoneer خود در جاده‌ای بین مزارع از میان زمین‌های شرکتش رانندگی می‌کرد، گفت فکر می‌کند این پروژه با هر روشی که پیش می‌رفت با مخالفت شدیدی روبرو می‌شد. اما او قبول کرد که می‌توانست بعضی کارها را بهتر انجام دهد. او گفت: «می‌توانستیم در همان ابتدا کمی بیشتر وقت بگذاریم».
از همان ابتدا، کمپین مخفیانه و تهاجمی او برای خرید ۶۰ هزار جریب زمین جهت ساخت شهری برنامه‌ریزی‌شده برای ۴۰۰ هزار نفر، مردم محلی را خشمگین کرد؛ به‌خصوص بعد از اینکه California Forever از خانواده‌های کشاورزی که نسل‌ها آنجا زندگی می‌کردند شکایت کرد و مدعی شد آنها برای بالا بردن قیمت زمین دست به تبانی زده‌اند. او مخالفان را «تیپ‌های ۷۰ ساله Sierra Club» نامید.
یکی از ساکنان در یک جلسه عمومی به سرامک گفت: «باید روی مهارت‌های ارتباطی‌ات (soft skills) کار کنی.»
در سال ۲۰۲۴، California Forever میلیون‌ها دلار خرج یک طرح همه‌پرسی کرد تا پروژه را از قوانین شهرستان علیه گسترش بی‌رویه شهر (antisprawl) معاف کند؛ قوانینی که توسعه زمین‌های کشاورزی در خارج از مرزهای شهری را مشروط به رأی کل شهرستان می‌کند. اما چند ماه مانده به انتخابات، وقتی نظرسنجی‌ها نشان داد که طرح شکست می‌خورد، آن را پس گرفت.
بعد از آن، سرامک و مشبرن در بیانیه‌ای مشترک قول دادند سرعت کار را کم کنند و با هم همکاری داشته باشند؛ مشبرن هم پذیرفت «که اگر کلنگ‌زنی هر پروژه یک دهه یا بیشتر طول بکشد، نمی‌توانیم چالش‌های شغلی، مسکن و انرژی‌مان را حل کنیم».
این آرامش شکننده با اولین آزمون خود در پروژه کارخانه بزرگ کشتی‌سازی Saronic با نام رمز Project Gondor، در امتداد رودخانه ساکرامنتو و روی زمین‌های California Forever روبرو شد.
هم‌زمان با بررسی گزینه‌ها توسط Saronic (سازنده شناورهای دریایی خودران) در سال ۲۰۲۵، معاونان سرامک با برگزاری تورهای کنار رودخانه در کنار فرماندهان بازنشسته نظامی، سعی کردند دل مسئولان محلی را به دست آورند.
اما تا ماه آوریل، مسئولان شهرستان احساس کردند کنار گذاشته شده‌اند. وقتی یکی از معاونان سرامک با ارائه مدارک، شش ماه جلسات با بیل املن (Bill Emlen)، مدیر وقت شهرستان، مشبرن و دیگران را یادآوری کرد، املن واکنش تندی نشان داد. او نوشت: «فرستادن دعوت‌نامه برای جلسات توجیهی عمومی، جای نشستن دور میز تصمیم‌گیری را نمی‌گیرد. نقش ما این نیست که فقط "کنار بکشیم".»
«بازی شروع شد»
سرامک که با مسئولان شهرستان اختلاف پیدا کرده بود، در برت پربولا (Bret Prebula) یک متحد پیدا کرد؛ بازیکن حرفه‌ای سابق گلف و معامله‌گری خستگی‌ناپذیر که مدیر شهر Suisun City، یکی از فقیرترین مناطق شهرستان سولانو است.
پربولا ۴۳ ساله این موضوع را فرصتی کم‌نظیر برای شهر ۴ مایل مربعی خود دید؛ شهری با جمعیت قابل‌توجه سیاه‌پوستان که مدت‌ها احساس می‌کرد در شهرستان سولانو نادیده گرفته شده است. او بلافاصله دست به کار شد. در اوایل سال ۲۰۲۵، او پیشنهاد داد مرزهای Suisun City به اندازه ۳۵ مایل مربع گسترش یابد تا بخش بزرگی از زمین‌های California Forever به آن ضمیمه شود.
برای پربولا، این طرح یعنی درآمدی حیاتی برای شهر. برای سرامک هم راهی بود برای دور زدن قوانین سخت‌گیرانه شهرستان درباره ساخت‌وساز در خارج از محدوده شهری.
پربولا درباره سرامک گفت: «او یکی از سرسخت‌ترین شطرنج‌بازهایی است که تا حالا مجبور شده‌ام با آنها رقابت کنم. برای من که جذاب است. پیش خودم می‌گویم، بسیار خب، بازی شروع شد.»
این ابراز تمایل دوطرفه بود. پربولا به جاستین اش، مدیر توسعه کسب‌وکار سرامک نوشت: «یک ایستگاه آتش‌نشانی جدید خیلی خوب می‌شود، فقط یک نظر است😊». اش جواب داد: «برت—اگر ایستگاه آتش‌نشانی جدید اولویت اصلی است، بیا درباره‌اش حرف بزنیم.»
در ژوئن ۲۰۲۵، سرامک به Suisun City پیشنهاد یک کمک مالی ۵۵ هزار دلاری برای جشن آتش‌بازی محلی ۴ ژوئیه و رویدادهای دیگری داد که به دلیل کسری بودجه در خطر بودند. طبق ایمیل‌ها، او پیشنهاد کرد برای جبران این کسری، املاکی به ارزش ۱.۵ میلیون دلار در مرکز شهر بخرد.
کمی بعد، آنها به توافق رسیدند: California Forever هزینه‌های مرتبط با پروژه را برای شهر پوشش دهد و در صورت نهایی شدن الحاق، ۱۰ میلیون دلار به آن بپردازد.
مخالفان اعتراض کردند. دکلو که از رهبران Sierra Club است، این اقدام را «ترفندی موذیانه» با هدف دور زدن رأی‌گیری در سطح شهرستان خواند. او Suisun City را یک بازیگر «سرکش» نامید و پربولا را فرصت‌طلبی دانست که «می‌خواهد از این موقعیت برای رسیدن به شغل بعدی‌اش در یک شهر بزرگ‌تر استفاده کند».
«بچه‌های توی اتاق»
وقتی Solano County در اوت سال گذشته به فهرست نهایی راه یافت، سرامک برای تصویب قانونی ویژه جهت تسریع پروژه فشار آورد؛ با این استدلال که اگر شهرهای ثروتمندی مثل San Francisco و Cupertino توانسته‌اند «از قانون‌گذاری ویژه برای ایجاد استادیوم‌ها و شغل‌های اداری استفاده کنند»، Solano County هم باید همین کار را برای مشاغل کارگری انجام دهد.
قانون‌گذاران ایالتی طرحی آماده کردند، اما می‌خواستند شهرستان هم آن را تأیید کند. در یک جلسه پرتنش شورا، مشبرن از California Forever به خاطر این عجله انتقاد کرد، اما به طرح مصالحه رأی مثبت داد. او گفت: «هرچقدر هم که حالم از این کار به هم بخورد و مجبور باشم آن را فرو بدهم... باید بگویم بله، می‌خواهم ما هم بتوانیم صدایی داشته باشیم.»
به گفته سرامک، این طرح برای Saronic کافی نبود. با وجود ماه‌ها گفت‌وگو میان تیم سرامک، مشبرن و قانون‌گذاران ایالتی برای رسیدن به طرحی بهتر، Saronic در ژوئن اعلام کرد که تگزاس را انتخاب کرده است.
سرامک گفت: «ما مدام دستمان را بالا می‌بردیم و می‌گفتیم اگر این قانون را تصویب نکنیم، آنها به Brownsville می‌روند؛ اما اراده سیاسی برای انجام این کار وجود نداشت.»
سخنگوی Saronic به درخواست‌ها برای اظهار نظر پاسخی نداد.
دی‌دی مایرز، مدیر دفتر توسعه اقتصادی و کسب‌وکار نیوسام که سخنگوی بیل کلینتون، رئیس‌جمهور اسبق آمریکا بود، گفت: «Saronic به کالیفرنیا خیلی خوش‌بین است، اما آنها زمان‌بندی فشرده‌ای داشتند و در تگزاس می‌توانستند سریع‌تر کار را پیش ببرند.»
دفتر نیوسام که از این ناکامی سرخورده شده بود، برای تصویب قانون جدیدی فشار آورد تا ساخت یک کارخانه کشتی‌سازی در آینده در این محل تسریع شود و مطمئن شوند ایالت برای فرصت بعدی آماده است. انتظار می‌رفت مشبرن در جلسه اوت شورا از آن حمایت کند، اما او حمایت نکرد و گفت شهرستان هنوز حس می‌کند به آن بی‌احترامی شده است.
مشبرن گفت: «ما بچه‌های توی اتاق هستیم و آنها دارند به سرمان دست نوازش می‌کشند.» اعضای شورا به این طرح رأی منفی دادند و ترجیح دادند به جای آن، موضوع را بررسی کنند.
روز بعد، نیوسام در یک نشست خبری در یک کارخانه کشتی‌سازی متروکه، رهبری Solano County را علناً سرزنش کرد. فرماندار گفت: «به همین کاری که کرده‌اید ادامه دهید، همان چیزی را می‌گیرید که تا الان گرفتید. عقب انداختن کارها آسان است، اما بالاخره حساب‌وکتابی هم در کار خواهد بود.»
سرامک هنگام ورود به دفتر بدون تابلوی California Forever این رأی را یک دست‌انداز دانست. اما ایمیل‌ها نشان می‌دهند حامیان California Forever می‌ترسند که مشبرن هنوز تیر دیگری در خشاب داشته باشد. الحاق Suisun City نیازمند توافق تقسیم مالیات با Solano County است؛ توافقی که مشبرن علناً گفته است نمی‌توان شهرستان را به بستن آن مجبور کرد.
پربولا در ایمیلی به مقامات ایالتی گلایه کرد: «آنچه اینجا رخ می‌دهد فقط یک اختلاف محلی نیست؛ این نمونه روشنی است از اینکه شهرستان‌ها چطور می‌توانند روندهای اداری و بی‌تحرکی را به سلاح تبدیل کنند.»
حق نشر ©۲۰۲۶ Dow Jones & Company, Inc. تمامی حقوق محفوظ است. 87990cbe856818d5eddac44c7b1cdeb8
زوشا الینسون خبرنگار کشوری The Wall Street Journal مستقر در کالیفرنیا است که موضوعات مربوط به سلاح، جرم و سیاست را پوشش می‌دهد. او یکی از نویسندگان کتاب «American Gun: The True Story of the AR-15» است. زوشا در یک جاده خاکی در شمال ایالت نیویورک بزرگ شده و به عنوان سنگ‌تراش و دودکش‌پاک‌کن کار کرده است. او روزنامه‌نگاری را در Oakland Post آغاز کرد و برای بخش Bay Area در New York Times و همچنین Center for Investigative Reporting نیز مطلب نوشته است.
